Noodtoestand en staatsgreep

Noodtoestand Survival strategieën die u moet weten.

 

Wat is een noodtoestand, krijgswet of staat van beleg?

Een noodtoestand is een juridische rechtstoestand waarin de gewone wetten tijdelijk worden opgeschort of tijdelijk niet meer van toepassing zijn.

Tijdens een noodtoestand kan de overheid zeer slagvaardig handelen, zonder eerst toestemming over iets te vragen of overleg met inwoners te voeren.

Dit kan bijvoorbeeld zijn als gevolg van buitengewone omstandigheden, zodat het burgerlijk gezag een aantal buitengewone bevoegdheden krijgt, zoals het inwinnen van inlichtingen en het beperken van bewegingsvrijheid.

Nederland kent twee soorten van noodtoestand:

  1. Beperkte noodtoestand: Art. 7 CWU

 

  • Indien de beperkte noodtoestand is afgekondigd, worden bij koninklijk besluit, op voordracht van Onze Minister-President, voor Nederland of een gedeelte daarvan bepalingen in werking gesteld die voorkomen op de bij deze wet behorende lijst A.

  • Bij koninklijk besluit, op voordracht van Onze Minister-President, worden bepalingen die ingevolge het in het eerste lid bedoelde besluit in werking zijn gesteld, buiten werking gesteld, zodra de omstandigheden dit naar Ons oordeel toelaten.

 

   2. Algemene noodtoestand: Art. 8 cwu

  • Indien de algemene noodtoestand is afgekondigd, worden bij koninklijk besluit, op voordracht van Onze Minister-President, voor Nederland of een gedeelte daarvan bepalingen in werking gesteld die voorkomen op de bij deze wet behorende lijst B.

  • Bij koninklijk besluit, op voordracht van Onze Minister-President, worden bepalingen die ingevolge het in het eerste lid bedoelde besluit in werking zijn gesteld, buiten werking gesteld, zodra de omstandigheden dit naar Ons oordeel toelaten.

 Heb vertrouwen.

De meeste preppers zijn al voorbereid om elk scenario te overleven dat ze afsnijdt van alle typische toevoerlijnen.

Dit is waarom het gemakkelijker voor hen om te overleven wanneer de overheid de volledige controle over alles (voedsel en voorraden) heeft.

Je moet niet wachten op de rantsoenering door het leger.

Het beste is je eigen voorraad hebben.

Uw rantsoenering moet minimaal 30 dagen meegaan, maar elke prepper weet dat het ideaal is om een rantsoenering te hebben die 12 maanden meegaan.

Voedsel- en watervoorraden worden vanwege de noodtoestand door de regering gecontroleerd.

 

 

Plan je opslag voor een thuisinvasie.

 

Tijdens een noodtoestand is het hamsteren van voedsel, geweren en munitie beperkt.

Het leger voert huis aan huis huiszoekingen uit zonder een bevelschrift.

Ze zullen er alles aan doen om uw benodigdheden/rantsoenering te vinden.

En zodra ze deze hebben gevonden, zullen ze alles wat je hebt in beslag nemen zonder erover na te denken.

Dit is waarom het essentieel is om je opslag te plannen en er slim mee om te gaan.

Bewaar je voorraden in gebieden van het huis waar het niet gemakkelijk zal worden gevonden.

Je wilt niet dat al je inspanningen in de voorbereiding op deze manier verdwijnen.

 

U kunt ook een “lokaasmethode” gebruiken, waarbij u een klein deel van uw benodigdheden "zonder veel moeite" "verstopt" hebt.

Wanneer ze dit vinden en jij een act opvoerd dat je deze spullen graag wil behouden, zullen ze dat niet doen, maar ze zullen dan misschien geen moeite meer doen om naar je andere benodigdheden te zoeken als je overtuigend genoeg overkomt.

 

 

Wees kalm en denk na voordat je handelt.

 

Bij elk type crisis kan je in paniek raken en je in de problemen brengen, en dat kan je situatie alleen maar erger maken.

Het eerste dat je in moeilijke tijden moet doen, is kalm blijven en zorgvuldig je volgende stappen plannen.

Het zal het verschil maken tussen leven en dood, en je moet je best doen om rustig te blijven.

Panische mensen worden gezien als een bedreiging, vooral tijdens een noodtoestand.

Zelfs de meest voorbereide soldaten zullen ervoor kiezen om een risico te elimineren in plaats van ermee om te gaan en te zien hoe de situatie zich ontwikkelt.

Ik kan dit niet genoeg benadrukken, blijf kalm en denk na voordat je reageert.

Rationaliteit en het kunnen beheersen van je emoties zullen je helpen om de krijgswet te overleven.

 

 

Houd je mond tijdens de krijgswet.

 

Praat niet over je voorraden en over hoe goed je voorbereid bent.

Dit kan je tijdens een noodtoestand in veel problemen brengen.

Wanhopige tijden creëren wanhopige mensen, en deze mensen zullen alles doen om te overleven, inclusief schade toebrengen aan jou en je dierbaren om jouw voorraad te bemachtigen.

Dit is waarom je het helemaal voor jezelf moet houden en alleen met familie en goede vrienden over je voorbereidende gewoonten moet praten. (als deze ook dezelfde gedachte hebben als jij).

In tijden van een noodtoestand, weet je nooit hoe alles zal verlopen, en je moet egoïstisch zijn, egoïstisch zijn over het delen van informatie en egoïstisch zijn over het delen van benodigdheden.

Je moet alleen delen met je familie en goede vrienden en als je genoeg benodigdheden hebt. (als deze ook dezelfde gedachte hebben als jij).

Het klinkt misschien hard, maar het houdt je tijdens een noodtoestand wel in leven.

 

 

 Je zou nooit alleen moeten zijn! Je hebt vrienden nodig tijdens een noodtoestand.

 

Wanhopige tijden vereisen teamwerk en het hebben van een alliantie kan cruciaal worden om te overleven tijdens een noodtoestand.

Je zou een ondersteuningssysteem kunnen bouwen met je vrienden en buren.

Je kunt elkaar helpen, en het vergroot je overlevingskansen zonder problemen te krijgen. Voordat u betrouwbare relaties met uw buren opbouwt, moet u voorzichtig handelen.

Je moet er zeker van zijn dat ze dezelfde opvattingen delen als jij.

Je hebt geen "vriend" nodig die je zal melden voor het hebben van een voorraad eten en wapens, gewoon om hun eigen vel te redden als de een noodtoestand toeslaat.

 

Stem af en luister tijdens een noodtoestand!

 

Tijdens een noodtoestand zullen de media kanalen worden gecontroleerd door de overheid en om waardevolle informatie te verkrijgen die u nodig hebt kan je naar deze officiële uitzendingen luisteren.

U blijft dan op de hoogte van de opgelegde regels/ wetten en u kunt uw volgende zet plannen.

De regels/wetten zullen blijven veranderen en je moet je ervan bewust zijn om te overleven.

Je kunt ook gebruikmaken van CB-radio (27mc) om te communiceren met mensen die niet op het openbare netwerk zijn, zo kunt uw de 'niet-officiële' informatie te krijgen.

Het is beter om beide kanten van het verhaal te kennen voordat je handelt, we zijn al genoeg gebombardeerd met mediapropaganda, het laatste dat je nodig hebt is dat je tijdens een noodtoestand verkeerd geïnformeerd word.

Informatie is essentieel om te kunnen overleven als een noodtoestand van kracht is, dan moet weten wat er om je heen gebeurt.

 

 

Blijf in vorm, leer en verbeter je vaardigheden.

 

Dit is een algemene regel voor elke prepper, en het is iets dat nuttig kan zijn in elk crisisscenario, niet alleen tijdens een noodtoestand.

Paraatheid is niets zonder kennis en een goede set van vaardigheden.

Je hebt geen voedsel en water meer en je hebt geen wapens en munitie meer, wat als je gewond raakt, wat dan?

Dat gezegd hebbende, je moet weten hoe je eten kunt maken zonder moderne hulpmiddelen, hoe je water kunt vinden en zuiveren, hoe je jezelf kunt behandelen als je gewond raakt enzovoort.

Dit zijn de dingen die je van te voren moet leren en deze bij elke gelegenheid moet oefenen.

Volg een aantal E.H.B.O. cursussen, leer koken zonder moderne middelen, jagen en vissen, alles wat je maar kan bedenken, kan van pas komen.

Om alleen te kunnen overleven tijdens een noodtoestand vergt ook veel inspanning. Misschien moet je vertrekken (bugging out), en er is klimmen bij betrokken, of misschien moet je een schuilplaats bouwen of huisreparaties uitvoeren, enz.

Al deze activiteiten kunnen je zwak en moe maken, en je hebt dit niet nodig tijdens een crisis.

 

 

Alles wat ik schreef is slechts een richtlijn voor degenen die een noodtoestand willen en overleven en niet al teveel ervaring hebben.

Publicisten en opiniemakers als Wierd Duk en Arnold Karskens hebben gewaarschuwd voor burgeroorlogen in West-Europa, voor structurele ontwrichtingen en zelfs revoluties.

Destijds zijn zij verketterd en het opperen van dit vooruitzicht is hen zwaar aangerekend.

Niet alleen door het (extreem)linkse deel van het opinielandschap, maar vooral ook door hun mainstream collega’s.

Het probleem is echter, dat er nu in hoge kringen van de (internationale) politiek een vergelijkbare analyse en stemming rondwaart.

Dit is een duidelijk verschil met voorgaande jaren.

Nu spreek ik niet meer over opiniemakers en publicisten, maar over beleidsmakers – over signalen vanuit de machinekamer van de macht.

Ik kan niet uitweiden over wie dit heeft gezegd.

Wel kan ik vertellen wát er is gezegd:

ik kan de weg weergeven hoe men tot dit vooruitzicht komt.

Wat mij bovendien bekrachtigt in dit oordeel, is dat de signalen in verschillende landen gelijk op lopen.

Men kan niet om de conclusie heen.

Het begint ermee dat de gekozen volksvertegenwoordigers het ook niet meer weten.

Er worden coalitieafspraken gemaakt over het beperken van migratie, over zaken als gezinshereniging, naturalisering, toelatingsquota en het opvoeren van de druk op migratielanden om ongewenste personen terug te nemen.

Aan dit alles liggen ook demografische prognoses ten grondslag.

Vervolgens blijkt het in de praktijk onmogelijk om de gemaakte afspraken te handhaven.

Tijdens campagnes wordt er van alles geroepen.

Men begint in goede moed aan een regeringstermijn en maakt afspraken.

Maar steeds weer ontpoppen harde volksvertegenwoordigers zich tot softe, ingekapselde ambtenaren. Hierdoor doet men concessies op de harde beleidspunten over migratie.

Het argument dat “het te vaak voorkomt dat de kinderen uiteindelijk toch niet vertrekken”, gebruikt CDA’er Van Toorenburg om te pleiten voor meer naturalisaties

 

Gramscianen saboteren het uitzettingsbeleid: daarna wordt het falen van het uitzettingsbeleid door mainstream partijen aangevoerd als argument om dan maar niet meer uit te zetten.

Over culturele capitulatie gesproken!

Tegelijk kijkt men naar de toekomst, of er ook nog andere coalities en alternatieve machtsconstellaties mogelijk zijn, maar die kansen zijn erg klein.

In theorie kan men brainstormen over coalities met populistische partijen, maar omdat deze populistische partijen niet zijn vertegenwoordigd in de genoemde ketens achter de macht, wordt daar niets van verwacht.

 

Men voelt zich toch aangewezen op het samenwerken met andere mainstream partijen.

Waarbij die samenwerking met een aanzwellende weerzin gepaard gaat.

En dus laat men de harde punten op migratie vallen, tot grote interne onvrede, en probeert dan andere punten terug te krijgen die wel bereikbaar zouden zijn.

Men heeft niet alleen de coalitiepartners tegen, maar tegelijk een enorm netwerk dat zich uitstrekt van lobbyisten tot ambtenaren, van Europese rechters tot grote bedrijven en activistische NGO’s.

Dan volgen de onderliggende analyses.

 

Moslims in Europa zijn niet minder religieus geworden – integendeel.

Er zijn er dermate veel, dat zij niet meer hoeven te integreren om hun waren te kunnen slijten:

zij vormen een interne markt op zichzelf.

Ontwikkelingshulp kan hun migratie niet remmen.

Alleen al omdat de aller-armsten sowieso geen kans hebben om naar Europa te komen.

Wie in een modderhutje woont, droomt er niet van om naar Europa te komen:

dit is onbereikbaar voor zo iemand.

Alleen zij die aan het begin staan van een middenklasse bestaan, kunnen de duizenden euro’s ophoesten die nodig zijn voor onder meer de diensten van mensensmokkelaars en het omkopen van grenswachten.

De bevolking van Afrika explodeert en de economie kán niet tijdig meegroeien qua werkgelegenheid en arbeidsproductiviteit.

Dit betekent dat iedere cent die naar lokale economische ontwikkeling vloeit, leidt tot meer migratie naar Europa.

Alleen fysieke barrières kunnen de migratie afremmen.

Dit staat echter haaks op de utopie van het One-Worldism waarmee West-Europa is opgeleid, en op meerdere grote belangen die ik zo zal noemen.

Politici praten over ontwikkelingshulp als rem op migratie, maar beleidsmedewerkers weten dat dit een leugen is.

 

Ook kunnen landen niet langer met ontwikkelingshulp worden gechanteerd om minder migranten door te sturen: de remittances, geld dat de migranten terugzenden naar hun land van herkomst, is namelijk een veel hoger bedrag.

Zodoende heeft Trump voorgesteldom remittances te belasten, gekscherend een ‘Western Union tax’ genoemd.

Echter de lobby tegen dit plan is te sterk:

deze wordt gedragen door zowel activistisch links (advocatennetwerken) als door kapitalistisch rechts (het internationale bankwezen).

De interne verdeeldheid van regerende coalitiepartners leidt ondertussen tot een nóg minder effectief migratiebeleid.

Een minister geeft geld uit aan ontwikkelingshulp, terwijl een ander ministerieel departement nog zit met ongewenste illegalen, die het begunstigde land weigert terug te nemen.

Wie echter met een land als Turkije praat, krijgt een eis voor de kiezen die wordt verbonden aan totaal ongerelateerde zaken.

Zoals het recht van onderzoeksinstituten om actief te mogen zijn binnen de Turkse landsgrenzen.

Deze eenheid van beleid maakt een veel hardere opstelling mogelijk naar West-Europese landen dan omgekeerd.

Ambtenaren maken de rekening op.

Al deze zaken, waaronder felle debatten over de poreuze buitengrenzen van Europa, spelen al sinds Pim Fortuyn.

Maar het is duidelijk dat diens moordenaar Volkert heeft gewonnen.

De ingrijpende verandering van de West-Europese bevolkingssamenstelling is een demografisch feit. Ongeacht of je dit nu bevolkingsverandering, omvolking of volksvervanging noemt:

de cijfers wijzen uit dat waar Fortuyn voor waarschuwde, realiteit is.

Deze groepen hebben inmiddels ook eigen politieke clubs.

Ik bespaar u dan nog de wanhoopskreten van een academica die naar Europa is verhuisd vanuit een moslimland, en nu constateert dat de haar bevriende liberale politici, inmiddels actief worden belobbyd door de Moslimbroederschap.

Steeds meer politici begrijpen dat de aankomende verkiezingen niets zullen veranderen.

Het Europees Hof en de Europese Commissie denken immers één richting op:

de richting van het One-Worldism.

Al komen er sterke populistische flanken in het Europarlement, dan zal dit de ‘under siege’ mentaliteit van de gevestigde orde enkel versterken.

Hoe sterker het ‘populisme’ aanzwelt, hoe meer progressief Europa en de middenpartijen zich de underdog voelen en hoe meer ondemocratische machtsgrepen zij zich zullen veroorloven.

 

Het afschaffen van het raadgevend referendum was slechts een eerste stap.

Zij kortwieken de alternatieve media zodat de massa op de middenpartijen blijft stemmen, zoals in Zweden is gelukt.

Dichtgetimmerde regeerakkoorden houden vervolgens de oppositie buitenspel.

De mainstream media praten die machtsgrepen goed, terwijl alternatieve media worden weggezet als ‘complotmedia’.

De algoritmes zetten hen onderaan de lijsten van zoekmachine resultaten en ‘feeds’.

Populisten hebben dus de klok tegen zich – zowel qua moslimaanwas als qua de demografie van progressief gehersenspoelde millennials en wat betreft de toenemende mediacensuur:

met het oog op deze klok zullen zij op zeer korte termijn tot harde ingrijpende acties overgaan.

De progressieven zullen ondertussen nóg steviger pushen voor de eigen agenda omdat zij hun tegenstanders zien als inherent slechte mensen wiens visies je niet hoeft te respecteren.

De zin ‘blood in the streets’ is uitgesproken.

Tegengewicht zal uit de Ministerraad moeten komen.

Landen als Italië en Polen zullen enige realistische ministers leveren, maar tegenover elke realistische minister staan honderden Gramsicaanse ambtenaren.

Politici komen oververmoeid aan in hotels, krijgen wat notities voorgelegd van topambtenaren, dienen dit te accorderen en moeten dan zo snel mogelijk weer weg.

Binnen de beleidsketen worden die notities van tevoren meermaals herschreven zodat de controversiële punten verdwijnen.

Stafsectie-hoofden doen hun plasjes erover.

Gepolijste documenten blijven over waaruit politici niet kunnen aflezen wat er werkelijk leeft binnen de ambtelijke keten.

De bottom line is dat politici niet meer zien hoe het verder moet.

Ambtenaren die pijnpunten constateren, kunnen niets zeggen:

degenen die zich wel uitspraken zijn op een dood spoor gezet.

Hun loopbanen zijn gestrand en sommigen van hen wenden zich inmiddels tot politici als adviseurs, nu ze zelf zijn losgeraakt uit de ambtelijke keten.

 

Maar ze zijn moedeloos omdat ze weten dat de ‘invloed’ van hun politicus weer langs diezelfde vastgeroeste keten loopt.

Binnen de machinekamer van de macht is alles gericht op het versterken van de eigen nestgeur.

Het Gramsciaanse personeelsbeleid leidt tot het aannemen van meer Gramscianen.

Politici voelen zich hierdoor belemmerd maar kunnen niets doen:

zij hebben vier jaar om hun verkiezingsprogramma waar te maken en met uitputtend getouwtrek te verdedigen tegen de wensen van coalitiepartners.

Laat staan dat ze tussen de verkiezingen door het ambtenarenkorps zouden kunnen uitmesten.

 

De weg tot verandering van binnenuit is hopeloos en onbegaanbaar.

Gevaarlijke maatschappelijke ontwikkelingen dringen zodoende niet door.

Studenten en lager opgeleiden die worden voorbereid op banen die spoedig niet meer bestaan; migranten die hier aankomen met de wens om topvoetballer te worden maar die – als ze al een job vinden – in de praktijk genoegen zullen moeten nemen met magazijnwerk;

families die al generaties van uitkeringen leven.

Als onder het strovuur van de gele hesjes, deze zojuist benoemde groepen elkaar vinden en een diepere samenwerking aangaan, onder het mom: 

"nothing to lose and much to gain", dan ontstaat een langdurige bedreiging voor de maatschappelijke orde. De islam is hierbij nog een verbindende katalysator.

In de hoogste kringen valt bij gesprekken over deze zaken steeds vaker het woord ‘buitenparlementair’.

Er volgen uiteenzettingen van argumenten:

elke oplossingsrichting blijkt een doodlopende weg.

Er klinkt vermoeidheid in de stemmen en in de ogen straalt uitzichtloosheid.

Dus bij de mensen die in theoriede toekomst zouden bepalen van onze landen.

Ze analyseren, ze redeneren maar ze draaien in hun eigen analyses vast.

En uiteindelijk wordt toegegeven, weliswaar met enige tegenzin maar toch vanuit een helder realiteitsbesef, dat de hoop op een substantiële doorbraak ligt bij buitenparlementaire krachten.

Duffe moedeloosheid wordt tot stralende hoop wanneer die moedeloosheid omslaat in strijdbaarheid.

Onderaan de streep blijft staan dat onze liefde om een leefbaar Europa na te laten aan onze kinderen, groter en sterker is dan de perverse drift van onze vijanden om Europa te verzieken

GettyImages-461523536-1-e1521718100852.j
sint-maarten.jpg
350px-Heimevernet_vokter_Stortinget.jpg